En Attendant LuzyFest – De Vooravond Waarop Een Dorp Gloeit

In Luzy is er iets met november. Juist wanneer de dagen korter worden en de lucht een beetje zwaarder op de heuvels rust, begint het dorp te tintelen. Je voelt het in de cafés waar mensen iets harder lachen dan anders, in de gesprekken op straat waar het woord festival steeds vaker opduikt, en zelfs in de manier waarop de avondlampen langs de kiosken op het plein worden aangestoken. Iedereen weet: LuzyFest komt eraan. Maar eerst is er die bijzondere vooravond, de nacht die alles op gang trekt en die nu al een eigen plaats verdient in de verhalen van het dorp.

 

In de Salle des Fêtes, waar zoveel avonden beginnen en eindigen, verzamelen de eerste bezoekers zich al vroeg. Je hoort het schuiven van stoelen, het zachte gestommel van muzikanten die hun versterkers instellen, en aan de rand van de zaal ruik je al de geur van warm eten van de restauratie die ter plekke wordt klaargemaakt. Het licht is warm, de sfeer nog warmer, alsof het gebouw zelf trots is dat het zulke avonden mag dragen.

 

De deuren gaan open om half zeven en dan stroomt er iets binnen dat moeilijk te beschrijven is. Niet alleen mensen, maar verwachting. Een bruisend soort energie dat door de lucht danst nog voor de eerste gitaar wordt aangeslagen. De bands die Luzy vanavond ontvangt, dragen ieder hun eigen kleur. Red Toy, met hun punk-rock die als een vonk door de zaal kan springen. Cheeky Birds, vol bochtige blues en ruwe rock die je in je ribben voelt. The Boys Friends, met hun mengeling van folk, blues en rock die altijd een zweem van melancholie draagt. En Tino & Co, die met hun chansons en folk de zaal doen bewegen alsof iedereen elkaar al jaren kent.

 

Buiten hangt de nacht boven het dorp, maar binnen is het warm en levendig. Kinderen rennen tussen de benen van volwassenen door, vrienden roepen elkaar vanuit verschillende hoeken van de zaal, glazen klinken, iemand verliest zijn stem van enthousiasme nog voor het eerste concert begonnen is. Het is zo’n avond waarop de Morvan zijn eigen ritme vindt, traag en snel tegelijk, alsof de bossen rondom even meeluisteren.

 

Wat dit soort avonden bijzonder maakt, is niet alleen de muziek. Het is dat gevoel van gemeenschap, van elkaar herkennen in een glimlach of een handgebaar, van weten dat je samen iets deelt wat geen enkele affiche echt kan uitleggen. Een voorproefje van LuzyFest, ja, maar ook een herinnering dat een festival begint lang voordat het officiële programma start.

 

Als je zaterdagavond in de buurt bent, kom dan langs. Laat je meevoeren door het geluid, de warmte, de mensen. Misschien zie je me ergens achterin de zaal, leunend tegen een houten pilaar, met een glimlach die verraadt dat ik dit soort avonden meer mis dan ik wil toegeven.