Fête des Lumières in Luzy

Wanneer de dagen korter worden en de kou zich nestelt tussen de daken van Luzy, gebeurt er iets wonderlijks. Het dorp, dat overdag zo stil kan lijken als een ingedut katje op een vensterbank, begint na zonsondergang te gloeien alsof iemand diep in het hart van de Morvan een lucifer heeft aangestoken. De Fête des Lumières komt eraan, en iedereen voelt dat tintelende voorgevoel—alsof er iets bruist onder de kiezels.

 

Op vrijdag 28 november vult het centrum zich vanaf vijf uur ’s middags met dat typische zachte rumoer: kraampjes die worden opgebouwd, geuren van warme wijn die over het plein waaien, en kinderen die met sjaals tot over hun oren rondrennen met witte adempluimen voor zich uit. De nachtmarkt slingert tussen lichtstrengen en kleine animaties die uit het niets lijken te verschijnen, zoals alleen de Morvan dat kan—niet groots, niet luid, maar warm en dichtbij.

 

Maar het echte wonder begint rond acht uur, wanneer de Strobolophones door de straten trekken. Hun kleuren—neonroze, diepblauw, zonnig geel—knipperen als vuurvliegjes die te veel suiker hebben gegeten. Muzikanten duiken op waar je ze niet verwacht en verdwijnen dan weer in de schaduwen. De DJ zet een ritme neer dat zacht begint, bijna verlegen, en langzaam de gevels van Luzy laat trillen. Mensen lachen, draaien, dansen, en soms blijft iemand gewoon staan te kijken, alsof hij bang is dat één knipperend lichtje anders zou verdwijnen.

 

En dan, als het uur half elf nadert, wordt de muziek iets vrijer, de lucht iets lichter, en begint de traditionele boum. Ouders die beweren dat ze “alleen even blijven kijken” blijken toch ineens ritme in de voeten te hebben, tieners vormen kleine cirkels alsof ze dit al jaren doen, en ergens in de hoek staat een oudere Luzuérien glimlachend te knikken—want hij heeft dit feest al vaker zien komen en gaan, en weet dat elk jaar dezelfde magie terugkeert.

 

De Fête des Lumières is nooit alleen een evenement. Het is een herinnering aan wat kleine dorpen kunnen zijn wanneer iedereen even samenkomt. Een plek waar licht zich vermengt met warmte, en waar het leven, al is het maar voor één avond, net een beetje lichter voelt dan ervoor.

 

Misschien zie je me daar, leunend tegen de gevel van het oude postkantoor, een warm bekertje in mijn handen en een glimlach die door het licht van de Strobolophones telkens weer een andere kleur krijgt.