La Vie de Château – Mon enfance à Versailles

Er zijn van die films die je al raken voordat de zaal donker wordt. Je ziet een affiche, een kleur, een meisje met een rugzak en een blik vol nieuwsgierigheid, en je voelt dat het verhaal zachtjes bij je aanklopt. La Vie de Château – Mon enfance à Versailles is zo’n film: een avontuur dat je niet alleen ziet, maar ook herkent, ergens diep in dat kleine stukje kind dat in ieder van ons nog rondloopt.

 

Vanaf 12 november dwarrelt dit charmante, speelse verhaal neer in de zalen van Château-Chinon, Luzy en Saint-Honoré-les-Bains. En dat is een geluk, want deze regio kent maar weinig momenten waarop Versailles zélf even lijkt af te dalen naar de Morvan, met zijn glanzende gangen, fluwelen gordijnen en echo’s die nog altijd fluisteren over koningen en kinderen die hun eigen plek zoeken in een wereld vol pracht.

 

In het midden van dat alles staat Violette, een meisje dat je meteen omarmt met haar open blik en rode haren die bewegen alsof ze zelf ook een verhaal willen vertellen. Ze dwaalt door de spiegelzalen, rent door tuinen waar de geschiedenis nog in de lucht hangt, en probeert te begrijpen hoe je kind kunt zijn wanneer de wereld om je heen soms groter lijkt dan je dromen.

 

Het mooie is: deze film kijkt niet neer op kinderen, maar omhoog — alsof zij degenen zijn die ons nog herinneren aan nieuwsgierigheid, verwondering en dat gevoel dat elke deur ergens naartoe kan leiden. De tekenstijl is warm, speels, met lijnen die niet te strak zijn en kleuren die ademen als oude prentenboeken die je ooit op zolder vond.

 

De zalen in onze streek — intiem, menselijk, soms een beetje eigengereid — vormen precies het juiste decor. Het is alsof Violette, met haar rugzak en haar stille moed, zomaar de trap naast je bioscoopstoel op zou kunnen komen om te vragen of je meegaat.

 

En wanneer de lichten aan het einde weer aanspringen, zit er vaak een stilte in de zaal die alleen goede films achterlaten: zacht, warm, rond. Een stilte die iedereen even laat terugdenken aan zijn eigen kindertijd, aan de gangen waar wij ooit doorheen renden — misschien niet in Versailles, maar wel met dezelfde grootse verbeelding.

 

Misschien zie je me daar, in het kleine zaaltje van Luzy, met een zakje te warme popcorn en een glimlach die me herinnert dat sommige verhalen niet alleen bekeken worden, maar ook bevoeld.