Marché de Noël de Brassy

In Brassy verschijnt de winter nooit met veel bombarie. Ze sluipt binnen langs de randen van het meer, strijkt neer op de houten hekken en gaat dan zitten alsof ze van plan is een tijdje te blijven. En wanneer de dagen korter worden en het dorp die typische decemberstilte krijgt, weet iedereen dat het niet lang meer duurt voordat de brandweerkazerne verandert in één van de gezelligste plekken van de Morvan.

 

Op zaterdag 13 december vullen de Sapeurs-Pompiers de Brassy hun Centre de Secours niet met sirenes, maar met kerstgeur. Je ruikt het al op de weg ernaartoe: een vleugje den, iets ziltigs van de huîtres, en daar doorheen de warme, bijna ondeugende geur van chocolademelk die door de koude lucht glijdt. En voordat je het doorhebt, sta je midden in het feestgedruis.

 

Binnen is het alsof iemand de warmte van heel Brassy heeft opgestookt en onder het dak heeft gevangen. Er wordt gelachen, geroepen, geproefd, en soms hoor je een kind dat een geluksroep laat ontsnappen omdat Père Noël net de hoek om komt. De kazerne is versierd met lichtjes, slingers en een soort huiselijke charme die alleen ontstaat wanneer een heel dorp samen verantwoordelijk is voor een feest.

 

De kraampjes zijn een feest op zich. Je vindt er kerstdecoraties die nog ruiken naar lijm en verse verf, ideeën voor cadeautjes die je nooit zelf had kunnen bedenken, en delicatessen waarvan je je afvraagt waarom ze niet het hele jaar te koop zijn. Bij de bar à huîtres staat een klein rijtje mensen dat langzaam vooruit schuift, al pratend over het weer, de kinderen, en die ene keer dat de sneeuw tot aan de ramen stond.

 

Buiten klinken vrolijke geluiden van pony’s die worden opgezadeld voor een ritje door het dorp. Kinderen slingeren als kleine sterren om hen heen, met rode wangen en een enthousiasme dat de koude lucht moeiteloos overstemt. En ergens op een bankje zit een ouder echtpaar te kijken, alsof ze de tijd langzaam aan zichzelf voorbij laten glijden. Misschien omdat ze weten dat dit soort momenten precies zijn waar december voor bedoeld is.

 

De avond valt snel in Brassy. Het licht van de kazerne valt als een warme vlek op de straat, en mensen die naar huis wandelen, dragen hun tassen vol vondsten, lekkernijen en kleine schatten alsof het kwetsbare cadeaus zijn. En dat zijn ze eigenlijk ook: herinneringen aan een middag waarop Brassy straalde als een kleine kerstster in de Morvan.

 

Misschien zie je me daar, met koude handen rond een beker vin chaud, luisterend naar het zachte geroezemoes dat alleen een dorpsfeest zo mooi kan maken.