Marché de Noël – La Petite Grange, Gien-sur-Cure

Er zijn van die plekken in de Morvan waar je altijd even langzamer gaat lopen, zelfs als je haast hebt. Gien-sur-Cure is er zo één. Een dorp waar de stilte geen leegte is, maar een zacht kussen dat alles opvangt — de voetstappen, de stemmen, het gelach dat in de winterlucht stijgt en meteen weer neerdaalt tussen de bomen. En precies in die stilte, op de laatste zondag van november, ontwaakt La Petite Grange als een klein kerstwonder.

 

Van buiten lijkt het niet meer dan een eenvoudige schuur, met oude stenen die het licht van de ochtend gretig opslokken. Maar zodra de deur opengaat, lijkt het alsof je een andere wereld binnenstapt. Een wereld waar de tijd zich rond je vingers wikkelt als warme wol, waar alles ruikt naar soep, houtvuur en die ene taart die elk jaar beter smaakt dan je hem herinnerde.

 

De kerstmarkt van La Petite Grange is geen markt die je bezoekt — het is een markt die je omhelst. Je ziet ambachtslieden die met rode handen hun creaties uitstallen: keramiek dat nog warm lijkt van het vuur, houten speelgoed dat je terugbrengt naar je eigen jeugd, kaarsen die ruiken naar honing en hooi. Alles straalt iets eenvoudigs uit, iets dat je nergens meer vindt behalve hier, in dit kleine hoekje van Gien-sur-Cure.

 

En dan is er het eten. De pot-au-feu die mijlenver te ruiken is, de soep die zo heet is dat je hem met twee handen vast moet houden, de tartes die verdwijnen voordat je goed en wel hebt beslist welke je eigenlijk wilde. En ergens op de achtergrond staat iemand met een grote pan vin chaud te roeren alsof het een familiegeheim betreft — misschien is dat ook wel zo.

 

De bezoekers mengen zich met de dorpelingen alsof ze elkaar al jaren kennen. Er wordt gelachen, gedronken, geproefd. Kinderen rennen tussen de tafels door, klaar voor hun foto met Père Noël, die straks uit het niets opduikt met een knipoog die zelfs de meest serieuze volwassene doet grinniken.

 

Het mooiste is misschien dat alles hier klein is, maar niets beperkt. Het is de warmte van een dorp dat zijn deuren opent, het ritme van een dag die voelt alsof hij speciaal voor jou is gemaakt. Een middag waarop de Morvan zich van zijn zachtste kant laat zien, tussen kerstballen, dampende borden en het geluid van stemmen die tegen de houten balken echoën.

 

Misschien zie je me daar, in een hoek van de grange, met koude voeten maar een warm hart, terwijl ik luister naar hoe het dorp ademt tussen elke hap, elke lach en elke slok.