Marché de Noël du Livre – Saint-Germain-de-Modéon

Er zijn van die dorpen waar december net iets vroeger valt. Waar je ’s ochtends de deur opendoet en meteen weet dat de winter het nu echt heeft overgenomen, met rijp op de hagen en dat stille gevoel dat alleen landelijke kou kan brengen. Saint-Germain-de-Modéon is zo’n dorp. En elk jaar, wanneer de dagen korter worden en de houtkachels luider knetteren dan het verkeer, verandert het in een toevluchtsoord voor lezers, schrijvers en iedereen die houdt van het zachte gezelschap van een goed boek.

 

In de Salle des fêtes, waar de stenen muren altijd een tikje kouder lijken te zijn dan de rest van het dorp, hangt op 14 december een andere warmte. Niet die van een kachel, maar van stemmen die fluisteren over verhalen, van handen die langs nieuwe pagina’s glijden, van mensen die even blijven staan bij een tafel omdat een titel hen onverwacht raakt. Het kerstboek is een traditie geworden hier. Niet schreeuwerig, niet druk, maar precies zoals de Morvan dat graag heeft: eenvoudig, oprecht, en helemaal gewijd aan het plezier van bladeren en bladeren tot je iets vindt dat met je meegaat naar huis.

 

Ik liep er vanmiddag al even langs, nieuwsgierig als altijd, en hoorde hoe iemand vertelde over de geur van oude boeken in haar jeugd. Een ander zocht een roman voor de feestdagen, iets lichts voor bij de chocolade. En ergens in een hoek, half verscholen achter een rij bundels, zat een schrijver met zijn pen klaar alsof hij hoopte dat iemand hem zou vragen waarom hij ooit was begonnen. Buiten dwarrelde zachte sneeuw langs het raam, en je kon bijna voelen hoe de stilte van het dorp tegen het glas leunde.

 

Het mooiste aan dit kleine kerstfeest van papier, is dat het niet alleen een markt is. Het is een rustpunt. Een plek waar je even kunt ontsnappen aan de haast van december, waar je langzaam beweegt tussen tafels en misschien nog iemand tegenkomt die je al jaren niet hebt gezien. Hier fluistert het dorp zijn eigen hoofdstukken verder, tussen de koffie, het gelach, en de trage stappen van bezoekers met rode wangen van de kou.

 

Als je op 14 december tijd hebt, wandel dan zeker even binnen tussen 13.30 en 17.30 uur. Je vindt er geen kerstlichtjes die flitsen, geen muziek die zich opdringt. Alleen boeken, mensen, verhalen, en dat kleine beetje magie dat je soms nodig hebt om de winter zachter te maken.

Misschien zie je me daar, dichtbij de tafel met de oude Morvan-legenden, met sneeuw in mijn haar en een boek dat ik niet had verwacht mee naar huis te nemen.