Marché de Noël de Luzy

Er zijn van die ochtenden in Luzy waarop de winter al vóór het eerste licht voelbaar is. Je opent de deur, een vleugje kou slaat je tegen de wangen, en ergens in de verte ruik je dat mengsel van houtvuur, natte aarde en iets zoets dat nog niet helemaal te plaatsen is. Op zo’n ochtend weet je: het is weer tijd voor de Marché de Noël.

 

Op zondag 30 november vult de Grande Halle zich met een gezelligheid die je nergens anders vindt. Terwijl de hemel nog flets is, druppelen de eerste standhouders al binnen, wrijven hun handen warm en zetten dozen vol kunstwerkjes, kerstgroen en flessen lokale wijn neer alsof ze elkaar al jaren kennen — wat hier vaak ook zo is. En langzaam, bijna verlegen, begint het dorp te bruisen.

 

De oesterproeverij trekt altijd meteen een kleine kring nieuwsgierigen. Mensen leunen naar voren, kijken hoe het mes de schelp opent, wachten op dat kleine moment waarop de zee ineens heel dichtbij komt. Verderop lachen kinderen om de opblaasstructuur die ritmisch wiebelt zoals alleen winterlucht dat kan. De manège draait traag, met dat geruststellende geknars van metaal, en ergens klinkt de diepe stem van Père Noël die al zijn charme bijeenraapt om zelfs de meest schuchtere kleuter te laten glimlachen.

 

Tegen de middag ruikt de hele hal naar choucroute, warme kaas en dat kopje koffie waar niemand echt op wacht en toch iedereen naar verlangt. Tafels vullen zich met gezinnen, vrienden en toevallige voorbijgangers die even blijven hangen, omdat dat in Luzy nu eenmaal zo gaat. De damp stijgt op, mensen halen herinneringen op, en soms hoor je iemand zachtjes neuriën bij het idee dat december al zo dichtbij is.

 

Misschien is het mooiste aan deze kerstmarkt niet de kraampjes, niet de animatie, zelfs niet het eten — maar het gevoel dat iedereen samen een klein moment van warmte bewaart in het midden van de winter. Het is die eenvoudige, bijna ouderwetse gezelligheid die in de Morvan altijd een beetje harder brandt dan elders.

 

En wie goed luistert, hoort de hele dag door af en toe een melodie van Fusion FM voorbij zweven, alsof de muziek zichzelf door de winterlucht vlecht.

 

Misschien zie je me daar, ergens naast de sapin, met koude vingers rond een dampende mok, terwijl ik glimlach naar het geroezemoes dat door de hal golft als een zacht kerstlied dat nog niet helemaal is uitgezongen.