Marché de Noël – Ouroux-en-Morvan

In Ouroux-en-Morvan begint de kerst niet wanneer de eerste lampjes worden opgehangen, maar wanneer het dorp zelf een andere adem krijgt. Er hangt dan iets in de lucht dat je niet helemaal kunt benoemen — een mengeling van koude dennenlucht, vers brood uit de bakkerij en het zachte geroezemoes van mensen die elkaar op straat weer iets dichter naderen. Zo’n dag is het op zondag 14 december, wanneer de Marché de Noël het dorp als een warme sjaal om de schouders legt.

 

De kraampjes verschijnen al vroeg op Place de l’Église. Terwijl de zon nog twijfelt of ze wel wil opstaan, hoor je het klingelen van metalen stokken die in de grond worden geslagen, het zachte schrapen van tafels die worden uitgevouwen, en stemmen die opspringen tegen de gevels alsof ze daar al sinds de vorige winter lagen te wachten. En dan ineens staat het er: een slinger van kraampjes, elk met zijn eigen geur, kleur en verhaal.

 

Ouroux heeft zijn eigen manier om kerst te vieren. Geen groots spektakel, geen haast, geen opgeblazen drukte — maar eenvoud die juist daardoor raakt. Je ziet ambachtslieden die hun handen warmen boven een beker koffie, kinderen die met rode wangen rondrennen en telkens weer terugkomen om te kijken of de kerstman al is gearriveerd, en buren die elkaar begroeten alsof ze elkaar al maanden niet hebben gezien, terwijl ze elkaar gisteren nog op de markt spraken.

 

De lucht vult zich langzaam met de geur van warm gebak, gaufres die nog knisperen, en dat typische vleugje vin chaud dat als een zachte slinger door het dorp trekt. En ergens tussen twee kraampjes staat een man te praten over zijn honing, alsof hij elk potje persoonlijk heeft grootgebracht.

 

Maar het mooiste moment van de dag komt wanneer de kinderen in één richting beginnen te kijken. De grote vraag: komt hij via de weg of via het plein? En dan — alsof hij op het ritme van hun hartslag verschijnt — komt Père Noël tevoorschijn. Niet op een slee, niet met lawaai, maar gewoon wandelend, vriendelijk, menselijk, met een glimlach die zelfs de meest sceptische volwassene heel even terugduwt naar zijn eigen kindertijd.

 

De foto’s die later worden gemaakt — vaak scheef, soms bewogen — zijn precies zoals het hoort. Want in Ouroux gaat kerst niet over perfectie, maar over nabijheid. Over samen in de kou staan, lachen om kleine dingen, en voelen hoe het dorp voor één dag een klein lichtgevend eiland wordt in de donkere decemberweken.

 

Misschien zie je me daar, leunend tegen de muur van de mairie, met koude handen en een warm hart, kijkend naar hoe een eenvoudig dorpsplein verandert in iets dat je moeilijk anders kunt noemen dan betoverend.