Marché de Noël – Saint-Agnan-en-Morvan

In Saint-Agnan is december nooit zomaar een maand. De lucht wordt er anders, dieper bijna, alsof de meren en de dennenbossen hun adem inhouden voor iets groots. En precies in dat landschap, waar de winter zich zacht uitstrekt over heuvels en velden, begint elk jaar één van de meest levendige kerstmarkten van de hele Morvan: die van het Domaine du Bois du Loup.

 

Het begint al bij aankomst. De weg slingert door de bomen naar beneden, het meer glinstert als gepolijst staal, en ineens zie je lichtjes tussen de stammen, alsof het bos zelf kleine vonkjes heeft aangestoken. Op het terrein staat een lange rij chaletjes, sommige nog dampend van het opwarmen, anderen met opgetrommelde ambachtslieden die lachten alsof ze dit al hun hele leven doen.

 

Binnen en buiten — want in Saint-Agnan loopt alles door elkaar — zijn meer dan vijftig standhouders neergestreken. Van houten speelgoed dat nog ruikt naar versgezaagd hout tot zalfjes, honing, chutneys, truien, kaarsen, keramiek dat koel aanvoelt als riviersteen. De markt ademt een soort overvloed die niet luid is, maar rijk, warm, en dicht op de huid.

 

De kinderen hebben natuurlijk hun eigen paradijs. Mini-moto’s zoemen als vrolijke insecten over het terrein, pony’s stappen geduldig rondjes, en uit een hoek komt het geluid van springkussens alsof de lucht zelf staat mee te lachen. En ergens daar tussendoor beweegt hij: Père Noël, langzaam, met een glimlach die zelfs de meest verlegen peuter naar hem toe lokt.

 

Maar het hoogtepunt van Saint-Agnan is altijd hetzelfde — het vuur. Tegen het vallen van de schemering, wanneer het bos donker wordt en de lichtjes klein lijken, stromen bezoekers samen rond de open ruimte. Dan klinken er trommels, of soms alleen stilte. En dan, als een zucht van het bos zelf, schiet de eerste vlam omhoog. Het vuur danst, krult, slingert door de lucht. Het verwarmt niet alleen gezichten, maar ook herinneringen. Je voelt hoe mensen even samen ademen.

 

Later op de avond vult de lucht zich met geuren van buffetten en borden die bijna te vol zijn. Truffe fumée, wildstoof, tartiflette, en voor wie het eenvoudiger zoekt: gaufres die dampend uit papier worden gehaald. Het is een diner zonder tafel — iedereen eet waar hij staat, en niemand klaagt.

 

Saint-Agnan weet hoe het moet: kerst vieren zoals kerst bedoeld is. Onder bomen, met vuur, met eten dat je handen verwarmt, en met mensen die elkaar aankijken zoals alleen dorpsgenoten dat kunnen doen.

 

Misschien zie je me daar, langs het meer, waar de vlammen weerspiegelen op het water en de nacht heel even lijkt te glimlachen.