Marché de Noël de Saint-Honoré-les-Bains

Er zijn van die dorpen in de Morvan waar de winter altijd iets zachter lijkt neer te strijken. Saint-Honoré-les-Bains is er zo een. Misschien is het de geur van het water dat uit de aarde blijft ontsnappen, misschien zijn het de brede lanen of het kuurpark dat zelfs in november nog iets lichts uitademt. Maar op zondag 30 november 2025, wanneer de Marché de Noël de deuren opent, voelt het dorp alsof het een feestkleed aantrekt.

 

Al vroeg vullen mensen de Salle Sydnet Bechet. Buiten blijft de lucht nog grijs hangen, maar binnen heerst dat gezellige gedruis dat alleen een kerstmarkt kan voortbrengen. Je hoort de zachte tik van handgemaakte decoraties die tegen elkaar schuiven, de lach van kinderen die tussen de tafels door rennen met papieren sterren in hun handen, en het ritmische geluid van koffiekopjes die op tafels worden neergezet.

 

Aan één kant van de zaal staan de ambachtslieden opgesteld. De man van het houtwerk — je ruikt zijn kraam al vóór je hem ziet — laat nieuwe snijplanken zien waarin de nerven lopen alsof ze verhalen vertellen. Verderop ligt een tafel vol gehaakte kerstballen, gemaakt door een vrouw die beweert dat ze “geen tijd heeft om te zitten”, terwijl ze onafgebroken glimlacht naar iedereen die stopt om haar werk te bewonderen.

 

Maar het zijn de kinderen die het feest maken. Ze zitten rond tafeltjes vol kleurpotloden en linten, terwijl vrijwilligers hen helpen met kleine kerstcreaties. Je ziet tongen tussen lippen, geconcentreerde oogjes, en af en toe dat trotse moment als een ornament wordt opgetild en luid wordt verklaard dat dit “voor de boom thuis” is. En ergens achterin staat een man verkleed als Père Noël, zijn mantel glanzend rood, zijn lach warm genoeg om de kou buiten te vergeten.

 

Rond middaguur vult de lucht zich met de geur van tartiflette en warme kruidensaus. Mensen schuiven aan bij de restauratiehoek, waar damp stijgt uit pannen en borden overvloedig gevuld worden. Er wordt geproefd, gepraat, bijgelepeld. Buiten dwarrelen ondertussen de eerste sporen van sneeuw langs de gevels, alsof het dorp een zacht filter van december over zich heen krijgt.

 

Het mooiste moment komt echter wanneer de middag langzaam overgaat in een vroeg winteravondlicht. De bezoekers blijven nog even hangen, met zakjes vol lekkernijen, kleine geschenken, en rode wangen van binnen én van buiten. Saint-Honoré verandert voor een paar uur in een klein wereldje dat alleen draait om samenkomen, proeven, lachen.

 

Misschien dwaal je er die dag ook rond, met je sjaal iets hoger en je humeur licht van de warmte binnen. En misschien zie je me langs de kraam met crêpes lopen, een beetje verloren maar gelukkig, alsof ik even deel uitmaak van die grote, zachte beweging die winter in de Morvan heet.