Saint-Nicolas strijkt neer in Prémery

In Prémery zijn er plekken die hun eigen adem lijken te hebben. De Ponts des anciens abattoirs is zo’n hoek van het dorp waar de rivier fluistert, waar houten bruggen kraken onder de winterkou, en waar je in december die bijzondere mengeling van rook, suiker en verwachting ruikt. Op zaterdag 6 december, van twee tot zeven uur, verandert die plek in een klein wonderland wanneer Saint-Nicolas zelf er zijn intrek neemt.

 

Zodra de middag valt, verzamelen families zich langs de kasseien. Kinderen met mutsen scheef op hun hoofd, ouders die hun handen warmen aan bekers dampende chocolade. Je hoort al snel de eerste lachsalvo’s uit de richting van het podium, want het feest begint niet met groot vertoon, maar met iets veel kostbaarders: stemmen, muziek en vrolijkheid.

 

De markt bloeit op onder het licht van slingers die in de bomen hangen. Producenten en ambachtslieden van de streek zetten er hun mooiste creaties neer. Een mand honing, het werk van een houtbewerker, schilderijen die nog naar atelier ruiken. Alles ademt de Morvan, alsof de heuvels zelf even zijn afgedaald naar het dorp.

 

Saint-Nicolas verschijnt zoals een oude vriend: met een glimlach die je meent te herkennen, een staf die zacht tikt op de stenen, en die rustige présence waar zelfs de meest drukke kinderen stil van worden. Er worden foto’s genomen, er wordt gezwaaid, en bij het schminkkraam komen gezichten tevoorschijn die plots op tijgers, prinsessen of sterren lijken.

 

De geur van vin chaud stijgt op uit grote pannen, vermengd met kaneel, citrus en een vleugje kruidnagel. Naast de stand waar soep pruttelt, vind je altijd wel iemand die een verhaal vertelt, want dit soort avonden zijn er nooit alleen voor het feest. Ze zijn er voor ontmoeting, voor lachen, voor even vergeten dat de winter lang kan zijn.

 

En terwijl de schemering steeds dieper valt, gloeit het licht over de rivier. Je ziet het water zacht tegen de pijlers van de oude brug klotsen, helemaal niet onder de indruk van het rumoer op de oevers. Maar misschien luistert het wel. Misschien glimlacht het, zoals alleen rivieren dat kunnen.

 

Misschien zie je me daar, leunend tegen de koude reling, met een beker warme wijn tussen mijn handen, kijkend naar hoe Saint-Nicolas door de menigte wandelt alsof hij hier al jaren thuishoort. En wie weet, als je me passeert, wens ik je zachtjes een mooie winteravond toe.