Serma-Soupes voor het Téléthon

Er hangt iets zachts in de lucht wanneer je op een decemberochtend richting het Champs de Foire van Moulins-Engilbert loopt. Zo’n mengeling van houtrook, vroege mist en de eerste geuren van soep die langzaam wakker wordt in grote ketels. In Sermages weten ze hoe je warmte schenkt, zelfs wanneer de winter zich net iets strenger gedraagt dan anders.

 

Rond een grote paarse ketel verzamelen zich de stemmen van buren die elkaar al jaren kennen. Je hoort gelach, korte groeten, het zachte klingelen van lepels tegen metalen randen. De dames en heren van het CCAS staan klaar, alsof ze deze dag al het hele jaar in hun zak meedragen. Want Serma-Soupes is geen gewone verkoop van soepen en confitures. Het is een ritueel, een kleine traditie waarin de eenvoud van groenten, kruiden en zorgzame handen verandert in steun voor het Téléthon.

 

De ketels dampen, de kommen worden gevuld, en iemand vertelt dat zijn grootmoeder altijd prei toevoegde voor geluk. Een ander zweert bij een scheutje crème. Je proeft in elke lepel het landschap zelf, de velden die lang slapend zijn geweest, de tuinen die elk seizoen opnieuw hun schatten geven. En terwijl de eerste zon voorzichtig tussen de daken klimt, schuifelen mensen in dikke jassen dichterbij, handen in de zakken, maar het gezicht open en warm.

 

Vanaf negen uur druppelen ze binnen, de vaste gezichten en de nieuwsgierigen. Sommigen komen voor de soep die ze vorig jaar niet konden vergeten. Anderen voor de potjes confiture die ruiken naar eindeloze zomerdagen. Maar iedereen komt voor hetzelfde: dat stille gevoel dat je met iets heel kleins iets heel groots kunt betekenen.

 

En zo vult het plein zich langzaam met stoom, kleur en zachte woorden. Een dorp dat samenkomt rond een ketel om iets verderop in Frankrijk een deur te openen, een onderzoek te ondersteunen, een kind nieuwe hoop te geven. Dat is Serma-Soupes. Geen spektakel. Geen grote gebaren. Alleen de eerlijke warmte van mensen die geven wat ze kunnen, en misschien zelfs een beetje meer.

 

Als je die ochtend richting huis wandelt, met een nog warme kom of een zak vol potjes, ruikt je jas naar soep en december. En ergens weet je: volgend jaar sta je hier weer, onder dezelfde bleke winterzon, in dat dorp dat nooit vergeet hoe belangrijk het is om samen te koken, samen te lachen, samen te helpen.