Soms komt een boek niet luidruchtig binnen, maar schuift het stil aan tafel. Alsof het er altijd al lag, tussen het brood en de wijn, wachtend tot iemand het openslaat. La Résilience du Granit is zo’n boek. Geen snelle publicatie, maar een langzaam gegroeide boom, diep geworteld in de granietgrond van de Morvan.

 

De maker, Chris Paggi, schrijft niet alleen over landschap en geschiedenis. Hij schrijft mét het landschap. Over de Morvan als vesting, ja, maar een vesting met een open deur. Een streek die door de eeuwen heen weerstand bood aan legers, aan vergetelheid, aan gemakzucht. En die vandaag opnieuw wordt uitgedaagd, ditmaal door standaardisering, beton en bestuurlijke afstand.

 

In dit boek lopen lijnen door elkaar heen. De echo’s van Romeinse legioenen. De fluistering van druïden. Het verzet, toen en nu. En daartussen een hedendaagse wachter, een tuinier bijna, die kiest voor zorg in plaats van exploitatie. De weerstand waarover Paggi schrijft is geen heroïsche pose. Het is een dagelijks gebaar. Zorgen voor zeldzame planten. Grond herstellen. Leven bewaren.

 

Bijzonder is dat dit boek meer wil zijn dan papier. De opbrengsten zijn bestemd voor een forest garden-project, gericht op het behoud en de herintroductie van bedreigde plantensoorten. Lezen wordt hier letterlijk een daad. Elke pagina draagt bij aan wortels die opnieuw de aarde in gaan.

 

De titel zegt het al. Granit breekt niet snel. Het verweert, het barst, maar het blijft. Net als deze streek. Net als de mensen die haar bewonen. En misschien, als je het boek dichtslaat, voel je iets van die stevigheid in jezelf. Alsof de Morvan even met je meeloopt.

 

Misschien lees je dit straks onder een boom. Of aan een keukentafel. En hoor je, heel even, het zachte geluid van graniet dat standhoudt.

 

Praktisch

 

Participatieve financiering voor La Résilience du Granit is geopend.

Meer informatie, achtergrond en ondersteuning via de Ulule-pagina van het project.